Augustus 1996. In alle vroegte kom ik aan in het Belgische plaatsje Francorchamps. 3 jaar daarvoor had een Nederlands ‘talent’ de Marlboro Masters of Formula 3 gewonnen, en het jaar daarop reed hij bij het Italiaanse team Benetton. Het was het jaar waar ik voor het eerst de Formule 1 ben gaan volgen. En nu, 2 jaar later, liep ik op een druilerige vroege ochtend bepakt en bezakt als echte (Hollandse) autosportfan richting de punt van La Source, de hairpin na Start/Finish. De klim omhoog  langs Eau Rouge, om langs het lange rechte stuk, in ‘Zone Green’ een plekje te zoeken om de grote mannen uit deze koningsklasse te kunnen zien. De Warming Up begon en in de verte kon je het pitcomplex zien liggen. En hoorde je de motoren starten. En ja hoor, kort daarna kwamen de 22 coureurs, helden, met een oorverdovend geweld voorbij. Berger en Alesi in de V12 Ferrari, Schumacher en Herbert in de Benetton, en Jos Verstappen in zijn rood/blauwe Arrows.

In de loop der jaren in de Formule 1 flink verandert. En Belgie stond lang niet altijd op de kalender. Maar iedereen vond dat jammer. Want Belgie, Spa Francorchamps, is het mooiste circuit ter wereld. Een van de langste. En gelegen in de bossen van de Ardennen, altijd verraderlijk weer. Regen is altijd een optie.

Oktober 2011. 15 jaar na mijn eerste bezoek aan Spa als bezoeker, kom ik weer aan bij het circuit. Maar dit keer niet als bezoeker. Nu mag ik met mijn auto doorrijden de paddock op. Want waar ik 15 jaar geleden nog alleen maar van kon dromen, zou vandaag werkelijkheid worden. Ik ga racen op Spa. De BMW 325 van Greenwood racing staat al op me te wachten. Klaar om op de heilige autosport grond van dit historische circuit losgelaten te worden. Ik ga racen op het Formule 1 circuit waar al mijn autosport helden ook hebben gereden. Kort geleden nog was de Formule 1 op bezoek en de sporen waren er nog van te zien. Ik ken de baan goed. Heb in mijn simrace carriere tientallen races en wel honderden ronden achter mijn kiezen. Maar hoe realistisch het simracen ook is, de ware sensatie, de ware aard van het circuit, komt pas naar voren als je daar bent. De enorme hoogteverschillen, de lengte, het weer.

Ik heb geluk. De vrije training is droog, wat prettig is, zodat ik de baan goed in me op kan nemen. Er is namelijk geen enkele race sim die deze baan weer kan geven zoals hij echt is. Het is een compleet andere baan als ik in mijn gedachten heb zitten. En vele malen spectaculairder dan welke game ook doet laten geloven. De G-krachten die je voelt als je door Eau Rouge omhoog klimt, de lange snelle bochten achterop, het aanremmen voor de busstop, het is een kettingreacties van adrenalineshots om hier rond te rijden.

Maar de races zijn nat. Heel nat. En we hebben eigenlijk niet de goede banden bij ons. Intermediets. Geen full wets. Gas los betekent direct overstuur. De achterkant wil de rest van de auto continue inhalen. Aanremmen, uit accelereren, insturen. Het is een gevecht tussen mij het het circuit, met m’n BMW als wapen. De strijd kende in de race een hoogtepunt, toen collega coureur Marcel van der Lip in zijn 325 mét regenbanden achter me zat en er voorbij wilde. Hij was natuurlijk sneller. Maar we hadden nog een appeltje te schillen na mijn eerste race op Zandvoort, toen hij me ronden lang achter zich hield. De rollen waren nu omgekeerd. Tot in de laatste ronde, met nog 4 bochten te gaan maakte ik een foutje en kon hij profiteren en er langs. De strijd tussen de elementen, de auto op de baan zien te houden en Marcel achter me te houden was een van mijn mooiste race ervaringen tot nu toe. Hier op deze baan. Met zoveel historie. Mijn jongensdroom.

Zie hier de video van deze bijzondere race:

(ps. ik weet inmiddels dat je intermediates dus zo schrijft. Video is geupdate, maar kan even duren voordat dat is doorgevoerd bij onze vrienden van YouTube.)